Pffoehh, bijna gemist!! De beste prijs/kwaliteit verhouding van het jaar!!
Voor nog geen € 1000 had je de trotse eigenaar van één van deze beauties kunnen zijn.
Had kunnen zijn... ja, vanzelfsprekend allemaal verkocht en alleen vandaag nog te bewonderen.
Hinke Schreuders bij Wetering Galerie.
Vol verbazing heb ik de tentoonstelling van Michiel Romeyn bij De Nederlandse Bank bekeken. Op de voorpagina (!) van Het Financieel Dagblad stond het volgende:
Acteur-kunstenaar Michiel Romeyn is gefascineerd door de Amsterdamse onderwereld. Zijn werk hangt nu in de Nederlandsche Bank. Heel goed beveiligd. Een enorm opgeblazen foto van een stuk straat. Wat zie ik, of beter: wat moet ik zien? Gaat het om het stokje, of dat rode vlekje? De titel is Endstra (2004). Dat is toch die vastgoedhandelaar die dat jaar is doodgeschoten op straat?
Nee, dat rode vlekje is geen bloed, zegt Michiel Romeyn. 'Het zijn wel precies de stenen waarop hij lag in de Apollolaan. Het gaat me niet om het bloed, maar om het feit dat die tegels voor eeuwig het laatste zijn wat van hem overblijft. Even later komen die mannen met witte pakken die net als Google Earth inzoomen op ieder haartje op straat. Het leven piekt, er siddert iets in de lucht en daarna treedt de grote stilte in.'
"Nee, dat rode vlekje is geen bloed!!!!" Geen bloed? Dan blijft er wel erg weinig over van deze saaie foto. Nog eentje:
Ook deze heeft een rood vlekje, ook geen bloed dus. Romeyn is gefascineerd door de Amsterdamse onderwereld. Laatst zag ik foto's van Letizia Battaglia over de Italiaanse onderwereld. Die waren alles behalve saai, zo gezien heeft Romeyn de juiste snaar geraakt. De Amsterdamse mafia is natuurlijk ook een stuk saaier dan de Italiaanse mafia.
Ook op deze tentoonstelling een bijzonder lelijke installatie die de moord op Pim Fortuyn door Folkert van der G. behandelt. De foto van Folkert is geweldig (hij lijkt op de zanger van A Flock of Seagulls) maar ehh.... wat heeft Folkert eigenlijk met de Amsterdamse onderwereld te maken?
Wat Folkert in deze tentoonstelling deed was me niet echt duidelijk, wat deze mooie vrouw hier deed begreep ik al helemaal niet.
Een wonderlijke show van iemand met andere kwaliteiten dan die van een beeldend kunstenaar. Wonderlijk, dus toch de moeite waard, kijken dus. De expositie is nog tot 27 november te zien op donderdag en vrijdag. Vooraf bellen met 020-524 21 83 en paspoort meenemen.
Bas de Wit
Notes on Narratives te zien t/m 28 november bij Nestruimte in Den Haag. Het is een tentoonstelling met een mooie naam, met zeer goede kunstenaars, bij een zeer te prijzen kunstenaarsinitiatief in Den Haag...
...en toch vind ik het een moeilijk verhaal.
Ruth Gwily
"Notes on Narratives is een project rond verhalende beeldende kunst; werk dat een specifiek moment in een groter verhaal suggereert."
Ingrid Mol
Lijkt me duidelijk. Een kunstwerk vormt een onderdeel van een groter verhaal. Maar ja, doet niet elk (goed) kunstwerk dat? Het vertelt op zijn minst een deel van het verhaal van de kunstenaar zelf. Dus dan heb je eigenlijk nog niets te pakken, als tentoonstellingsmaker.
Dan zouden die (deel)verhalen, van de kunstenaars die je selecteert in één tentoonstelling, samen een nieuw verhaal kunnen vertellen. De verschillende "Notes" maken een nieuw "Narrative"
Maar nee. De opstelling van de tentoonstelling (zoals goed te zien hierboven bij Marcel van Eeden) laat zien dat dat toch niet het idee was. De kunstenaars krijgen ieder hun eigen ruimtetje om hun verhaal te vertellen. Het had iets weg van een beursvloer. Daar zie je door alle scheidswanden ook moeilijk een groter verband, laat staan een verhaal. De Notes komen nergens samen en vormen geen Narrative.
Kijk, zo'n fijne tekening van Marijn Akkermans kan je niet vaak genoeg zien. Verder niets dan lof over de kunstenaars in deze tentoonstelling en over Nest, maar toch is het een moeilijk verhaal.
Ik ben blij dat ik geen tentoonstellingsmaker ben...
Ik heb weer andere kwaliteiten....
Douglas Gordon, "Hand and Foot"
Huize Frankendael presenteert zich als de laatste buitenplaats van Amsterdam. Een schitterend gelegen landhuis in de stad. Sinds kort presenteert Frankendael hedendaagse kunst in de oude stijlvolle omgeving. Nu zijn er video's te zien uit de collectie van Het Stedelijk Museum Amsterdam. Dat betekent grote namen.
Marijke van Warmerdam, "Handstand"
Het project heet The Living. Alle werken zijn zeer goed toegelicht en het verhaal dat de samenstellers willen vertellen is vrij snel helder. Het past perfect in het statige huis.
Job Koelewijn, "Jump"
Het valt me nu ook op hoe duidelijk de titels van de werken zijn. Een voet op een hand heet "Hand and Foot, een handstand heet "Handstand" en Job die springt in een gat heet "Jump".
Peter Bogers, "Heaven" (detail)
Het hoogtepunt vond ik de zaal met allemaal kleine schermen die pulserend beeld en geluid gaven van Peter Bogers. Het detail hierboven laat alles behalve "Heaven" zien dus moet je zelf maar gaan kijken. Dat kan nog tot zondag a.s. 1 november op de Middenweg 72.
Nog t/m 4 november bij Galerie Nouvelles Images collage's in perspex bakken en prachtige beelden van
GIJS ASSMAN
Ik hoef er verder niet veel over kwijt. Gewoon goed werk. De bovenste met Clown voor Circustent is binnenkort te huur bij Heden.
Nog tot 1 november zijn de beste schilderijen van Nederland in Het Koninklijk Paleis op de Dam te zien. Mijn favoriet is hierboven te zien, Marius Lut. Als ik me goed herinner; de enige niet-figuratieve schilder. Veel mensfiguren worden er geschilderd op de beste schilderijen van Nederland, veel mannen vooral. Zoals bij de winnaar Esiri Erheriene-Essi:
en bij de winnaar Hans Hoekstra:
en bij de winnaar Carien Yatsiv
en bij de winnaar Marie Aly:
Waarom er vier winnaars moeten zijn, die ook nog alle vier mannen mensen schilderen is mij totaal onduidelijk. Ik vind het best natuurlijk, hoe meer aandacht voor goeie schilders hoe beter, maar waarom geen 20 winnaars of bijvoorbeeld.. eh.. 1
Nog meer mannen mensen? Ja hoor, hele stoere zelfs van Casper Warmoeskerken:
Of nu de beste schilderijen van Nederland bij elkaar te zien zijn in Het Paleis waag ik te betwijfelen. Het zijn ongetwijfeld de beste schilderijen van mannen. Mijn andere favoriet (ja, als zij 4 winnaars hebben, dan mag ik best 2 favorieten hebben) schilderde gelukkig een vrouwen mens, Jack Holden.
Gistermiddag opende in het Centraal Museum in Utrecht "Beyond the Dutch; Indonesië, Nederland en de beeldende kunsten, van 1900 tot nu". Het hoogtepunt is ongetwijfeld de installatie (tijdens de opening een performance) van Mella Jaarsma (zie foto boven).
Ook het levengrote beeld van Roy Villevoye maakt een bezoek aan Utrecht de moeite waard.
In een overvolle Nicolaaskerk vertelde Meta Knol (curator van deze tentoonstelling) de anekdote die de titel van de tentoonstelling verklaart. Bij haar aankomst in Jakarta vroeg zij aan haar Indonesische collega: "Are the Indonesian artists still influenced by the Dutch kolonisation in the past?" Het antwoord was: "Ah, no madame Knol, we Indonesians are Beyond the Dutch".
Maakt niet uit, het levert een mooie show op met Hadassah Emmerich (foto boven). Het schilderij hier onder is van Heri Dono, van wie nu een installatie in Het Tropenmuseum te zien is en volgende week het Kunstwerk van de Week bij Heden is.
Van Krijn Christiaanse & Ingrid Mol is deze prachtige diorama te zien.
Ook de rising star Eko Nugroho is van de partij.
Kijken dus, nog 10 januari 2010.
Goed kijken, daar gaat het toch om als kunstliefhebber. Als je goed kijkt zie je ook op Arti 09 toppertjes. Wat te denken van dit criminele fruit hier boven van Krista van der Niet bij Lief Hertje en de Grote Witte Reus!! Of dit mooie schilderij van Roos Campman (ik ben de galerie vergeten).
Arti 09 is de Art Design & Taste beurs van Den Haag. Het is een moeizaam verhaal in Den Haag. De organisatie van de beurs wil graag een zo goed mogelijke beurs maar de goeie Haagse galeries zijn zeer afwachtend. Behalve de frisse nieuwe spelers in Den Haag als eerder genoemd Lief Hertje en de bijzonder hippe Galerie West. Zij staan er gewoon wel. Galerie West met (de iets minder hippe) Ad van Denderen.
Ik zag de nieuwe directeur van Art Amsterdam al met veel interesse rondlopen. Nu al geslaagd voor West & Hertje denk ik.
Tussen al het andere zag ik dit mooie schilderijtje van mijn favoriete T-huis, gemaakt door Edith Sont, te zien bij de kunstenaarsvereniging met de mooiste zalen van Nederland, Pulchri Studio.
Dan was er natuurlijk nog de niet te versmaden Natascha Libbert, maar die zien we sinds haar afstuderen eigenlijk overal (zie bijvoorbeeld HIER)
Mijn ontdekking van de avond was Gerdien Kroes:
Gerdien exposeert al sinds 1988, ik had haar niet eerder gezien, nu bij DeisKa. Zo zie je maar, als je goed kijkt valt er altijd weer iets te ontdekken.
Arti 09 is nog tot en met zondag in Den Haag.
Soms verwacht je heel veel van een tentoonstelling, dan kan het alleen maar tegenvallen. Dat gevoel had ik bij "Line-up" van Michael Raedecker in het GEM. Tegelijkertijd zag ik daar "De 100 mooiste tekeningen" van Emo Verkerk.
Met de soort "knullige" stijl van tekenen van Verkerk had ik nooit zo veel. Ik vatte het niet, de tekeningen vatte mij niet. Het was een tentoonstelling die alleen maar mee kon vallen.
En dat deed die!!
Ineens zag ik het toch wel. Vooral later, na het lezen van het interview met Verkerk in "Verf" door Hans den Hartog Jager.
"Emo Verkerk (1955) staat vooral bekend als schilder en beeldhouwer, zijn tekeningen heeft hij grotendeels geheim gehouden en worden nu voor het eerst naar buiten gebracht in een overzichtstentoonstelling in het GEM in de zomer van 2009. Een fascinatie voor het expressionistische werk van Francis Bacon bracht hem er voor het eerst toe portretten te gaan maken. De hoofdpersonen in zijn werk zijn vaak coryfeeën uit de literatuur, kunsten én showbizz, door de kunstenaar scherp getypeerd en met veel humor in beeld gebracht. Ook Verkerks liefde voor de natuur wordt zichtbaar in zijn tekeningen, aan de hand van soms eenvoudig, maar toch meesterlijk vormgegeven boten op zee, landschappen en dieren."
Dit komt van de GEM site. Het lijkt mij nogal onzin dat zijn tekeningen nu "voor het eerst naar buiten worden gebracht". Galerie Tanya Rumpff showt ze al jaren volgens mij.
Maar goed, de moeite waard dus. Bovenstaande "Jimi Hendrix" en nog 99 andere tekeningen zijn tot 1 november in Den Haag te zien.
Tot 4 oktober in Loods 6 op het KNSM Eiland in Amsterdam zijn er 4 galeries op één locatie. Hiervan heeft Galerie Maria Chailloux wat mij betreft het meest interessante aanbod. Van Isabelle Simons (foto hier boven en onder) had ik een tijd niets vernomen. Nu prachtig verhalende werken van houtskool op papier en dat dan weer op doek.
Gijs Frieling levert de kwaliteit die je van Gijs Frieling mag verwachten:
Dan is er bij Chailloux ook altijd Lara de Moor te zien:
Lara maakt typische ING Bank kunst. (Hoofd van ING Art Management Annabelle Birnie zou het festijn openen was blijkbaar verhinderd.)
Vier galeries op één locatie. Op de kaartjes bij de werken staat niet aangegeven van welke galerie het is. Je kan het wel zo'n beetje raden. De winst van deze presentatie wordt netjes verdeeld. Het lijkt mij een goed plan, deze samenwerking. Ook al hangt er dan werk tussen waarvan een lid van de kunstcommissie van een vooraanstaande bedrijfscollectie mij influisterde: "Dit zou verboden moeten worden":
Tsja.
Ook schilderijen van Nour-Eddine Jarram, waarvan ik dacht dat die bij Galerie Maurits van de Laar zat. Wel mooie doekjes:
Al met al best een fietstochtje naar het KNMS waard. Wel even goed kijken.
Dit is geen paard.
Dit is een foto van een foto van een paard. Dit is zelfs een illegale foto van een foto van een paard. In het FOAM is het verboden te fotograferen! Dat heeft met eigendoms recht te maken, zeggen ze. Ik wilde de beesten van Charlotte Dumas fotograferen om zodoende gratis en voor niks reclame te maken voor haar solo in FOAM. Mag niet, stel je voor dat mijn foto's op het internet komen.
Als ik bij GOOGLE Charlotte Dumas intik krijg ik 149.000 afbeeldingen. Allemaal bruikbare jpg's zoals deze van de FOAM site zelf:
Totale onzin dus. Mijn opoep aan FOAM: "Stop met dat onzinnige verbod op fotograferen"
Nu nog even over de beesten van Charlotte Dumas. Paarden (ik hou er niet van), honden, wolven, tijgers...
Ik vind het moeilijke kunst. Foto's van dieren....
wel leuk om met je kind heen te gaan.
Nog tot 22 november heel veel beesten in FOAM.
Op de Apollolaan en de Minervalaan in Amsterdam Zuid zijn tot 26 oktober sculpturen te zien van o.a. Atelier van Lieshout (foto), Ossip Zadkine, Paul mc Carthy, Yoshitomo Nara en bijvoorbeeld Auguste Rodin (om er maar één te noemen) te zien onder de naam Art Zuid.
Grote namen, groots werk. Maar, is het ook een grootse tentoonstelling?
Waarom staan die grote werken van die grote namen daar eigenlijk?
Dat ze er staan is natuurlijk mooi. Iedereen die daar langs fietst krijgt de gelegenheid om bijzondere kunstwerken te zien. Prima. Maar waarom die kunstwerken. Wat is het verhaal? Wat willen de curatoren ons vertellen? Ik kon het niet ontdekken. Louter grote namen, goeie kunstwerken op een rijtje. Het lijkt mij niet genoeg. Ik wil een verhaal, ik wil een noodzaak. De internetsite geeft wellicht helderheid.
De curatoren architect Roberto Meyer en kunstenaar Michiel Romeyn hebben gekozen voor een verrassende combinatie van sculpturen bij de inrichting van de Apollo- en Minervalaan deze zomer. Naast internationale klassiekers als Rodin en Zadkine, presenteren zij werk van spraakmakende kunstenaars als Paul McCarthy, Joep van Lieshout, Franz West, Panamarenko, en Tajiri. Jong Nederlands talent is geselecteerd om speciaal voor deze route werk te vervaardigen. De beelden vertegenwoordigen niet een kunsthistorisch verhaal, zijn niet onder te brengen onder één thema of één politiek-maatschappelijk issue. Er is bewust gekozen om het duo Romeyn en Meyer een geheel non-conformistisch persoonlijk canon te laten weergeven in deze tentoonstelling. Centraal staat dat de individuele beelden optimaal communiceren met de ruimtelijke omgeving van Berlage. Vandaar de naam ‘Berlage in Beeld’.
Geen verhaal dus, geen urgentie. We staan hier te kijken naar een PERSOONLIJK CANON!!!!!
Zo ken ik er nog wel een paar. Waarom moet ik naar Amsterdam Zuid voor een persoonlijk canon van twee meneren die wellicht veel talent hebben, maar geen tentoonstellingsmakers zijn. Dat is een vak!! Net als dat architect zijn een vak is. Of legendarische programma's als Jiskefet maken, een vak is.
Art Zuid is het Real Madrid van de tentoonstellingen. Je zet een stel toppers bij elkaar en je denkt dat je een team hebt. Maar het werkt niet. Het is niks, het is geen som der delen.
Art zuid is het Manchester City van de tentoonstellingen.
Dit werk van Tom Claassen is wat mij betreft één van de hoogtepunten van het losse zand in Zuid.
Maar dan even verderop, tussen het groen op de Churchilllaan staat HET hoogtepunt.
Het hoogtepunt van Michiel Romeyn: hier stond Oboema stil bij het standbeeld van ...
eh....
....
(kan die?)
....
Gandhi !!
Nu tot en met 17 oktober te zien bij HEDEN in Den Haag:
Henrik Kroner en Jeroen Glas.
Henrik Kroner (met puntjes op de o) maakt schilderijen waar het licht door heen schijnt
Jeroen Glas maakt licht dat door schilderijen heen schijnt
Samen maakten zij werk speciaal voor deze tentoonstelling onder de naam ECHO
Het is een bijzondere combinatie geworden van twee jongens die we terug gaan zien.
Check het op de Denneweg in Den Haag.
Vygantas Paukste is een grote jongen in Litouwen, maar wie kent 'm hier? Bijna niemand.
Who cares?
Het werk van Paukste vertelt een verhaal. Tijdens mijn ontmoeting met hem in de Wetering Galerie vroeg ik hem naar het verhaal.
Dat bleek niet eenduidig. "It's just what comes to mind." Je mag je eigen verhaal maken. Heerlijk.
Nog tot en met 3 oktober te zien op de Lijnbaansgracht 288.
Als je de REPORTAGE op Één Vandaag hebt gezien weet je waarom de bovenstaande foto een ontroerende icoon is. Het symbool van de strijd tegen de mafia. Hieronder is de beroemde foto van Letizia Battaglia wederom te zien maar dan verwerkt in het nieuwe werk van de Siciliaanse fotografe waarvan werk te zien is bij Galerie Metis_nl in Amsterdam.
In haar nieuwe werk verwerkt zij dus haar eerder gemaakte dramatische foto's van de mafia. Het ligt voor de hand te denken dat zij niet alleen haar foto's verwerkt maar ook haar herinneringen.
De ene keer is het kijken naar kunst de facsinatie voor VERF op DOEK, de volgende keer sta je kunst te kijken met een dikke keel van de ellende die mensen (en niet alleen Italianen) elkaar aandoen. Daarom Kijkt Jacko Kunst!
VERF OP DOEK, dat is wat dit is, that's all you need voor een goed schilderij.
Dus een DOEK heb je nodig en VERF... en, laten we dat niet vergeten, een goeie kunstenaar.
Vandaag geopend bij Aschenbach & Hofland Galleries:
Lees HIER een interview dat Hans Den Hartog Jager met Koen had.
"Ons hoofd is rond zodat ons denken van richting kan veranderen.” (Francis Picabia)
Lekkere zin is dat. Deze zin werd gebruikt in de begeleidende tekst in De Pont bij de tentoonstelling van Anton Henning. Het fijne van een kunstenaar als Henning is dat je het gevoel krijgt, van waarom doe je eigenlijk wat je doet, je kan zoveel doen. Henning doet dat, hij doet alles. Schilderijen, tekeningen, video, installlaties, you name it.
En zo in één ensemble gerangschikt is het toch allemaal typisch Henning, tot dat.......
je dit prachtige futuristische beeld ziet. De licht groene sokkel werkt als parelmoer op het glanzende wit, pure eye candy totdat.........
je deze lelijke variant ziet op het vorige prachtige werk. Let op de parelketting, heeft een pestkop dit er baldadig om gehangen of meent Anton dit serieus? En eh....
dit slappe aftreksel van het eerder genoemde prachtstuk? En wat moet dat rare naakt daarachter betekenen? Anton Henning verbaast je, verwent je met mooie beelden, irriteert je met lelijke tekeningen en belachelijke lijsten, laat je fantaseren over wat je allemaal in je leven kan doen. Anton Henning is daarom een goede kunstenaar, alleen goede kunstenaars kunnen dit allemaal met je doen.
Nog eentje dan:
Het is al weer een zomer geleden dat we de eindexamen expo's van de academies hadden. Het was veel, warm, onoverzichtelijk en van een zeer wisselend niveau. Zie mijn verslag van voor de zomer.
Het lijkt mij als Kunst Kijker een enorme opgave hier de "Best Graduates" uit te selecteren. RONMANDOS heeft een poging gewaagd. Een redelijk geslaagde poging moet ik zeggen. De "Very Best Graduate" heeft Ron helaas gemist. Die krijgen we in januari te zien bij Heden in Den Haag.
Een topper van de Rietveld vond ook deze Kunst Kijker: Edwin Deen. Hierboven met Spa fles die ballon op blaast, hier onder een glasplaat met scheerschuim. Vrolijk stemmend, pseudo wetenschappelijk onderzoek met een estetisch gevoel.
De onderstaande drie foto's laten werk van Stephan van den Burg zien. Een jongen om in de gaten te houden. Afgestudeerd in Den Haag,
Één van de (tot nu toe) meest succesvolle graduate is Natascha Libbert, fotograaf.
Haar foto's zijn verhalend ondanks of juist dankzij hun leegte, warm ondanks de kille belichting.
De laatste die ik de moeite waard vond om te vermelden is ook van de KABK in Den Haag, Milou Rabe, Hippe kunst met een ouderwetse overheadprojector:
Alleen morgen nog te zien bij RONMANDOS, maar belangrijker is of we deze "Best Graduates" in de nabije toekomst nog eens terugzien. Ik hou je op de hoogte.
Één van de beste kunstenaars van Nederland is nu te zien met nieuwe schilderijen in het GEM.
Één van de beste kunstenaars? In ieder geval één van de duurste kunstenaars van Nederlandse afkomst. Daar heeft Saatchi jaren geleden voor gezorgd. Gek genoeg had ik vóór deze tentoonstelling maar een handvol werken van Michael Readecker gezien. Internationaal vooraanstaande Nederlandse kunstenaars zijn maar weinig in Nederland te zien. Dit was dus een bijzonder moment.
Bijzondere momenten waar je al lang naar uitkijkt kunnen nog wel eens tegenvallen. Dat was eerlijk gezegd bij het binnen lopen van de eerste zaal ook wel een beetje zo. Was dit het nu? De vale handdoeken waar ik van te voren enthousiaste verhalen over had gehoord, vond ik maar eehhh... ja eehh ... vaal.
Hieronder hangen ze aan een waslijn.
Maar even verderop hing dit prachtige stilleven. Voor degene die zijn werk niet kennen; de glinstering van het water in het glas is geborduurd. Dat is zijn handelsmerk, borduren. En richting de tweede grote zaal werd ik wel enthousiaster.
Het is een bijzondere kunstenaar en toch een bijzondere tentoonstelling. Kijken dus, nog tot 1 november.
Ik had veel geleerd van de eindexamen Rietveld afgelopen woensdag. Niet denken dat er in de prettige chaos veel tot je komt. Liever gericht kijken. Op de eindexamen expo van de KABK in Den Haag heb ik dat gedaan.
Al een half jaar geleden gespot in de RAC Hallen in Den Haag. Toen vielen de piepkleine monumentale beelden van Wiebe al op. Nu had hij zich een eigen zaal toegeeigend waar hij een sacrale tentoonstelling heeft gemaakt van prachtige beelden van bijvoorbeeld een servetje...
en een lucifer...
de mooiste is van nagels (een dramatisch slechte foto van groots piepklein beeld)
Hier gaan we meer van horen lieve kunstvrienden.
Soms is het te veel. Te veel, te druk en te warm was het op de opening van de eindexamenexpo van de Gerrit Rietveld Academie. Jacko probeerde wel kunst te kijken maar er bleef niets hangen.
Deze kunstenaar werd het allemaal ook even te veel.
Nog tot 5 juli 16:00hr de kans om te scouten.
Ik had supermooie kunst beloofd:
Berend Strik bij Fons Welters.
We wisten dat Berend Strik mooi werk maakt, maar zijn nieuwste werk dat tot en met 18 juli bij Fons Welters in de Bloemstraat in Amsterdam hangt is supermooi. Foto's gemaakt in de Palestijnse gebieden bewerkt met stof en garen. Het is niet heel goed te fotograferen maar ik vind het prachtig. Nu al genomineerd voor het mooiste werk van het jaar.
Nog tot midden augustus te zien bij Annet Gelink in de Laurierstraat in Amsterdam:
Veel te duur voor ons soort mensen (14000 voor een middelgroot doek) en eigenlijk ook minder geod dan ik had gedacht. Waarom dan wel minder goed? Kweenie, just a feeling.
Wel mooi natuurlijk, maar niet super mooi. Binnenkort op deze log:
SUPERMOOI WERK!
Heerlijke mooi geschilderde toegankelijke schilderijtjes van Anna Bjerger te zien tot en met 27 juni bij Galerie Gabriel Rolt.
Anna Bjerger uses found images to create her strangely familiar work.
Dat horen we wel erg vaak dat kunstenaars werken met afbeeldingen die ze hebben gevonden, al dan niet op het internet. Het maakt de onderwerpen nogal willekeurig, maar het doet niets af het feit dat het fijne schilderijtjes zijn.
Die fijne schilderijtjes moeten wel bijna 4000 euro kosten...
Maar... kijken kost niets. Al dit moois kan je gewoon gratis en voor niets bekijken in de betere galeries van Nederland.
Laatste reacties